Een dagje met de trein…

Post 9 of 13

Drie dagen per week pak ik de trein naar Utrecht Centraal. Binnen een uur op de plek van bestemming zonder files, lekker relaxt! Hoewel, is dat wel zo?

Ik kan je vertellen, dat in dit uur mijn positieve eigenschappen behoorlijk onder druk staan en dat ik daarnaast ook bepaalde vaardigheden in moet zetten om ook daadwerkelijk, relaxt op de plek van bestemming aan te komen.

Het begint als de trein aankomt op het perron. De deuren gaan open, er willen mensen uit én er willen ook mensen in … Ik doe een stapje opzij om ruimte te maken en ja hoor; plekje wordt direct opgevuld door een andere ‘instapper’.

Eenmaal ingestapt, blijken de zitplaatsen vergeven, dus dat wordt staan. Gedurende de rit met haviksogen kijken naar de ‘zitters’ wanneer ze opstaan, intussen wachtend in het gangpad, met voor je iemand met een rugzak….

5 Minuten voordat we aankomen, begeeft de helft zich al richting de uitgang, de andere helft blijft zitten en wacht tot de trein stilstaat om vervolgens tussen de rij wachtenden in het gangpad in te (willen) voegen. Bij het uitstappen ervaren we wat we ‘zelf deden’ toen we de trein in wilden stappen.

Dan volgt, in mijn beleving, de grootste uitdaging: Ervoor zorgen dat je, zonder kleerscheuren de uitgang haalt binnen niet al te lange tijd…

Veel mensen, die (te) langzaam lopen, snel lopen, tegen de richting ingaan, voor je langs schieten, plotseling stilstaan, waar nog een trolley achteraan komt, die middenin de hal een praatje pot houden, tegen je aan lopen …..

En weet je wat dan misschien wel de grootste uitdaging is? Dat je er zelf niet aan mee doet en daarmee een van ‘die mensen’ wordt.

Dus; ontspannen met de trein? Ja, toch! Ik stel me erop in, weet waar ik naartoe wil, kies m’n pad en probeer rekening te houden met anderen. Intussen kijk ik er naar, als naar een film, een comedy en moet, meest van de keren, lachen om wat ik zie en wat er gebeurt.

Groet, Diana

www.procaro.nl

Dagje trein

Share

, , , , ,

Dit artikel is geschreven door Diana van der Zwet

2 reacties

Diana van der Zwet10 februari 2014 at 23:05Antwoord

Hallo Wouter,

Ik (her)ken ook de voorbeelden die je noemt op de weg, ben zelf ook jaren zo’n snelweg-monster geweest 😉 Nee, dat is niet waar.

Tja, hoe komt dat toch, dat we allemaal weleens zo’n actie doen, waar een ander last van heeft en waarvan je zelf achteraf ook denkt: “dat kan ook anders”

Persoonlijk denk ik dat tijd en drukte om je heen triggers kunnen zijn om uit je normale doen te raken.
Wat denk jij?

Groet, Diana

Wouter Schouten10 februari 2014 at 16:09Antwoord

Hallo Diana,

Heel herkenbaar, nou ga ik niet vaak met de trein/openbaar vervoer, maar de keren dat ik ga kom ik hetzelfde tegen.
Ook ik moet vaak lachen om wat mensen allemaal uitspoken om de eerste te zijn, een zitplaats te bemachtigen, bij het raam zitten, in de rijrichting zitten en weet ik veel wat ze aanspoort. Op de weg kom je trouwens hetzelfde tegen, inhalen net voor de afslag die ze moeten hebben, snel optrekken bij het stoplicht, links blijven rijden, bumper kleven, allemaal van die onzinnige dingen die je uiteindelijk geen bal opleveren buiten een hoop ergernis bij jezelf en bij anderen.
En hoe komt het nou dat de meeste mensen toch geneigd zijn dergelijke acties te doen?
Weet jij het?

Groeten,

Wouter

Menu

Copyright © 2022 coachenopresultaat.nl. All Rights Reserved.  Premium WP Plugins